Се мислев дали сторијава да оди под "Наука" или под "Религија", и на крај заклучив дека подобро да оди под наука за да не бидам погрешно сфатен. :)
Забелешка: Ставовите, фактите и тврдењата во сторијата не се лично мои, и истите тука ниту ги подржувам, ниту сум против нив. Самата сторија само ги посочува истите за да врз нив може да се развие дискусија на темата.
Денеска во светот во основа постојат 2 спротивни теории кои го објаснуваат постанокот на сите растенија и живи суштества, меѓу кои значи и човекот, и тоа:
1) Органската еволуција - научна теорија според која сите растенија и живи суштества се настанати по пат на еволутивен процес, од еден извор кој сам и случајно настанал во мртвиот и безживотен свет на Земјата во одреден момент во времето. Ова е концепт според кој малите промени се собираат и собираат во тек на милиони години и создаваат големи разлики меѓу суштествата. притоа едни изумираат, а други се раѓаат. Самите правци на промените се непредвидливи и многу различни.
2) Креационизмот - би рекол религиозна теорија според која сите растенија и живи суштества се настанати со акт на Творецот (читај: Бог, Господ, Семоќна сила...), кој притоа применил посебни процеси кои денес веќе не се на сила, и од кои настанало се живо што денеска постои. Сето ова се одиграло најмногу пред 10.000 години.
Приметувате дека и двете се само теории и ништо повеќе, т.е. ни една од нив не може да се докаже во некоја современа научна лабараторија или преку научен експеримент, и затоа и двете теории користат "факти" и "докази" од целата планета за да ја поткрепат и докажат својата вистинитост.
Во продолжение ќе се задржам пред се на тврдењата и фактите што ги изнесуваат креационистите и кои верувам ви се помалку познати, а со самото тоа и поинтересни. Основните ставови на еволуционистите верувам ви се ако не во целост, тогаш во најголем дел познати, или барем делумно сте запознаени со Дарвиновата теорија врз која и се базира ова "учење".
Креационистите тврдат дека постојат најмалку 2 научни закони кои ја побиваат теоријата на еволуција, и тоа 2 закони за термодинамиката:
1) Вкупната количина на енергија е секогаш константна. Со други зборови енергијата не се создава во Универзумот, туку само го менува својот облик, преоѓајќи од еден облик во друг.
2) Енергијата се менува кроз нејзиното опаѓање. Или со други зборови, енергијата станува се потешко достапна за понатамошна "работа".
Еден од водечките креационисти, д-р Henry Morris, тврди дека: "Вториот закон покажува дека некаде мора да постои почеток, инаку светот веќе би бил мртов. Првиот закон покажува дека Универзумот не можел да настане сам од себе, бидејќи ниеден процес не создава нешто." и "Вистинскиот закон на промените е законот на опаѓање, а не законот на растот, промената 'надолу', а не промената 'нагоре. Затоа законите на термодинамиката остро се спротиставуваат на теоријата на еволуција."
Креационистите исто така наведуваат низа тврдења кои веруваат дека ја негираат теоријата на еволуција. Еве некои од поважните:
1. СЛУЧАЈНОСТА и ВЕРОЈАТНОСТА.
Еволуционистите теоретизираат дека најпростите облици на живот настанале со создавање на аминокиселини кои подоцна се наредиле во ланец и така створиле протеин, и тоа по игра на случајноста. Креационистите го изложуваат следново: Наједноставниот ланец на протеини има отприлика 100 аминокиселини. Притоа животот не се јавува при било кој нивни редослед, туку САМО ЕДЕН ја дава правата комбинација.
Шансата 100 аминокиселини да се наредат во оптималниот редослед изнесува 1:100 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 или 10на158, т.е. 1 со 158 нули. Притоа астрофизичарите претпоставуваат дека во Универзумот не постојат повеќе од 10на80 инфинитезимални (бескрајно мали) "честички", и дека староста на Универзумот изнесува околу 10на18 секунди (околу 30 милијарди години). Под претпоставка дека секоја честичка може да учествува во илјада милијарди (10на12) различни настани секоја секунда (што е скоро невозможно висока бројка), тогаш најголемиот број на можни настани кои се одиграле во Универзумот низ целото негово постоење е само 10на80 Х 10на18 Х 10на12, т.е. 10на110 (бројот 1 со 110 нули). Било кој настан со веројатност помала од 10на110 не би можел да се одигра, т.е. неговата веројатност ќе биде 0, во за нас познатиот Универзум. Со други зборови веројатноста (од 10на158) 100 аминокиселини да се подредат во правата комбинација која би дала најпрост облик на живот, има веројатност еднаква на нула. Или со уште подруги зборови, тоа НИКОГАШ не би можело да се случи случајно.
Двајца англиски научници, sir Fred Hoyle и Chandra Wickramasinghe, се занимавале со истражување на веројатноста животот да настанал случајно, и секој од нив посебно стигнал до математички заклучок дека оваа веројатност е "апсурдно минимална" и изнесува 1:104000 или 10на40000 или бројот 1 со 13 страни, со по 55 реда и 60 нули во секој ред. Ова биологот Edward Conklin го опишал со зборовите: "Веројатноста животот да настанал случајно може да се спореди со веројатноста да резултат на експлозија во една печатница биде уредно и по редослед наместено издание на речник кои во неа се печател во моментот на експлозијата." Креационистите затоа се прашуваат: Ако Хаосот не може да произведе Ред во така минијатурни размери, како може да се тврди дека случајно го "произвел" целиот ред што се наоѓа во Универзумот?
2. ДОКАЗИ ВО ВИД НА ФОСИЛИ.
Еволуционистите теоретизираат дека фосилите настануваат со таложење на потребното количество прашина, кал и др. наноси во тек на милион години. Но, што е со фосилизираните суштества, кои се наоѓани очувани заедно со кожата (кај црвите) или мускулите (кај школките), се прашуваат креационистите? Ова имплицира дека би било потребно нагло таложење и затрупување на овие животинки, а потоа некој брз хемиски процес(и) кој би ги зацврснал нивните тела, а со тоа и зачувал од огромниот притисок на наносот над нив. Но, колку би било можно и често овие услови да бидат исполнети?
Сличен проблем се јавува и кај фосилите на водените животни. Имено коските на една риба се распаѓаат во целост за само 1 недела, што значи дека сите пронајдени фосили на водени животни на планетава би морало да се создадени со ненадејно затрупување на истите. Креационистите ова го објаснуваат со големиот потоп во кој и веруваат.
Друг проблем искрснува од тврдењето на теоријата на еволуција дека постојат огромен број на "преодни" облици на живи суштества, кој ако би се поврзале би го покажале еволуциониот процес до неговиот прапочеток. Меѓутоа токму фосилите покажуваат темелна разлика помеѓу рептилите и цицачите, без НИЕДЕН доказ за преоден облик меѓу нив.
Исто така според еволуционистите колку подлабоко се копа, толку пониски облици на живот (т.е. нивни фосили) ќе се наоѓаат. Најстариот, а со тоа и наједноставниот во поглед на градбата, фосил некогаш пронајден (еволуционистите проценуваат дека е стар околу 500 милиони години) датира од камбријскиот период (геолошки период кога се настанати најстарите слоеви на Земјата). Меѓутоа во истиот слој се најдени и голем број фосили со сложена градба, на кој еволуционо гледано не им е местото таму. Еден познат учебник, Стенсфилдовата "Наука на еволуцијата", го вели следното за ова: "Во текот на камбријскиот период одеднаш се појавиле претставници на готово сите главни животински видови кои денес ги познаваме. како да се подигнала некоја гигантска завеса и открила свет кој изобилува со фантастични разноликости."
Друга нелогичност е фактот што на ниедно место на Земјата не е пронајден потполн и правилен распоред на геолошките слоеви, и како што тврдат еволуционистите, создавани милијарди години и таложени еден врз друг. Напротив, често некој "постар" слој е пронаоѓан врз некој "помлад" слој.
Како конкретни примери креационистите ги наведуваат: Случајот кога на островите во близина на Нов Зеланд е пронајден гуштерот туатара и тоа жив, иако за него се сметало дека е вид исчезнат пред околу 135 милиони години! И случајот кога во ископувања кај Grand Canyon во еден слој е пронајден фосил, па "празни" слоеви од што е извлечен заклучок дека тој вид изумрел, за да ист таков биде пронајден подоцна во погорните слоеви, иако теоријата на еволуција не дозволува враќање наназад и обновување на видови кои веќе изумреле.
3. МУТАЦИИТЕ.
Двоглава змија, тронога овца и слични мутации се јавуваат и го докажуваат нивното постоење. Еволуционистите тврдат дека мутациите се преодна фаза во промената на видот, но сепак научен факт е дека 99% од мутациите пронајдени меѓу денешните постоечки видови резултираат со инфериорни суштества кој брзо умираат во природната околина. Но, и покрај сето тоа, меѓу СИТЕ досега ископани фосили не е пронајден ниту еден единствен фосил со некаква мутација.
4. ВРЕМЕТО.
Според теоријата на еволуција поминале милиони, ако не и милијарди години, пред човекот и различните живи суштества да еволуираат во повисок облик на живот. Притоа едни видови изумираат, а други еволуираат. Меѓутоа како да се објасни случајот на ископините на реката Пелокси, во близина на Глен Роуз, Тексас, каде што после поплава е откриен слој (наводно стар 120 милиони години, време кога човекот наводно не постоел) во кој се пронајдени отисоци и од диносауруси и од човек, иако според теоријата на еволуција тие живееле "одалечени" 60 милиони години? Целата работа уште повеќе ја прави чудна и фактот што при мерење на староста на пронајдените остатоци на растенија со помош на јаглен-изотоп во истиот слој, утврдено е дека се стари помеѓу 38 и 39000 години. И како шлаг, под слојот е најден друг слој со отисци само на луѓе, значи под оној кој меѓу другото имал и отисци на диносауруси!
5. АЛКАТА КОЈА НЕДОСТАСУВА.
Секако најголем проблем за еволуционистите е изгубената алка која недостасува и кој би требало еволутивно да го поврзе човекот со другите човеколики суштества. Зијантропускиот човек, човекот од Небраска, човекот од Пилтдаун, Неандерталскиот човек итн. не понудија соодветен и научно подржан одговор. Значи потврден факт за непрекината еволутивна низа на човекот НЕ ПОСТОИ.
6. СИМБИОЗАТА.
Симбиозата се дефинира како "заеднички живот на 2 различни организми кои имаат однос на заемна корист." Симбиозата е прав проблем за еволуционистите. Типичен пример за симбиоза е крокодилот од Нил и египетската свирачка, птица на која крокодилот и дозволува да му ги чисти забите, без што крокодилот би бил озбилно загрозен, а со што всушност таа се храни. Значи двата вида се потребни еден на друг и тоа во исто време, т.е. морале заедно да еволуираат за да преживеат. Примери за вакви симбиози има многу, и многу животни, инсекти и растенија не би опстанале да не се во симбиоза со некој друг вид. Еволуцијата ова не може да го објасни поради различната старост на видовите кои се во симбиоза.
6. СТАРОСТА НА УНИВEРЗУМОТ.
Еволуционистите тврдат дека Земјата настанала пред околу 4,5 милијарди години. Креационистите тврдат дека таа не може да биде постара од 10.000 години. Како факти ги нудат следниве:
- Пораст на популацијата
Се тврди дека човекот е стар околу милион години и факт е дека од тогаш до денес се намножил на околу 6 милијарди. Меѓутоа иницијалната популација на САМО ЕДЕН пар со стапка на раст од 2% годишно би достигнала 3,5 милијарди луѓе за само 1.075 години. Со просечна стапка од само 0,5% оваа бројка би се достигнала за само 4.000 години.
- Собирање на Сонцето
Во 1980 година двајца научници откриле дека Сонцето секои 100 години губи 0,1% од својот обем и утврдиле дека е ова траен процес. Меѓутоа, ако е ова точно, само пред 100.000 години Сонцето било 2 пати поголемо отколку што е денеска, а пред 20 милиони години било толку големо што ја допирало Земјата, што го прави тврдењето за живот пред толку години невозможно.
- Метеорската прашина на Месечината
Бидејќи Месечината нема атмосферска обвивка подложна е на постојано паѓање на метеорска прашина. Научниците кои го припремале американскиот лунарен модул, мислеле на ова и пресметале дека количеството на оваа прашина е толкаво што модулот би пропаднал во неа. Затоа истиот го обезбедиле со големи дискови на дното од неговите "нозе". Меѓутоа кога модулот слетал на Месечината слојот бил дебел од мин. 0,0004см до максимално 7,5см. R.A.Lyttleton од универзитетот во Кембриџ делумно го подржал ова. Според него директното зрачење (ултравиолетово и радиоактивно) ги уништува наслагите на стени на површината на Месечината создавајќи прашина. Тој пресметува вака: ако секоја година се создава слој со дебелина 0,001см, тогаш во рок од 10.000 години ќе се создаде слој со дебелина од 10см, за милион години слој со дебелина од 10 метри, а за 4,5 милијарди години (колку што се тврди дека Земјата е стара) слој со дебелина од 45 километри!
Има уште неколку работи, ама мислам дека е доволно за дискусија.:)
Па, што мислите вие?
Последни коментари