Ечеше "Кога ќе чукне судниот час, ти ќе бидеш мојот бајпас"

Се фрлаат чевли, се кинат кошули, се кршат чаши и шишиња, млади, топ - дотерани девојки и момци, качени по маси, пеат, е само дел од ат­мос­фе­ра­та на концертот на српската турбофолк-звезда Аца Лукас, кој во пе­то­кот вечер се случуваше во дискотеката "Гранд" до Скопје. Но ваквата сли­ка е секојдневие за Скопје. Речиси во сите кафеани, кафулиња, клу­бо­ви, па и во дискотеки на гостите им нудат луди забави со турбофолк-хи­то­ви­те, кои станаа вистински хит во метрополата. Тогаш нема седење, цуп­ка­ње во место и правење муабети. Кога ќе заечат песните на Лукас, Цеца, Бре­на, Индира, Стоја, на Миле Китиќ, тогаш настанува вистински делириум. Бук­вал­но не се знае кој што прави. Сите се весели, качени на маси и сто­лови и, колку што ги држи гласот, ги пеат од почеток до крај турбо-фолк хи­то­ви­те. А се пие како да е последен ден.

Пос­лед­ни­ве неколку години нема млад човек во градот што не слуша тур­бофолк. Разликата е само во тоа што некои тоа гласно го кажуваат, а дру­ги глумат лудило дека не ја слушаат таа музика туку само признаваат поп, рок или хип-хоп, а откако ќе завршат со промовирањето и правењето ше­ма во Дебар маало, се упатуваат во клубовите и дискотеките каде што ечат турбофолк-хитовите.

Де­ка најдобрите турбофолк-журки ги прави Аца Лукас и оти тој со сво­и­те хитови може да ги комира и да им ги излечи сите болки на неговите фа­но­ви, се покажа и во петокот во дискотеката "Гранд". Иако таа е од­да­ле­че­на 20 километри од центарот на градот и буквално е сместена во ни­ва, тоа не им пречи на скопјани.

На­ша­та турбофолк-вечер почна со петнаесетина минутно барање на пар­кинг-место. Околу дискотеката нема изграден паркинг, па возилата се пар­ки­ра­ат по ниви со сено. Дел од мештаните што имаат ниви до дис­ко­те­ка­та, си поставиле рампи, па на импровизиран паркинг, со земја и кал, наплаќаат по 50 денари за паркирање. Нивите беа преполни со џи­по­ви и "мерцедеси", а слободно место немаше ниту на нивите на кои се нап­ла­ќа­ше. Оние што не си дошле порано, мораа возилата, како и нашата екипа, да ги оставаат на самиот пат и да одат десет минути пеш.

Ко­га стигнавме пред дискотека, по 1 часот по полноќ, нe пречека ко­ло­на од луѓе што чекаа ред за влез. А внатре вистинско лудило. Околу 3.000 мла­ди луѓе, веќе поднапиени, со нетрпение го чекаат настапот на Лукас. Ед­вај успеавме да се пробиеме низ мешаницата и да се качиме на вториот кат, мислејќи дека таму ќе има помалку луѓе. Но залудно. И горе беше пре­пол­но, а гостите, како во транс, скокаа , па за момент си помислуваш де­ка од олкава маса народ, диското може да попушти.

По­се­ти­те­ли­те веднаш се навртеа на шанковите и трчаа по келнерите, ба­рај­ќи дупли дози вотка, виски, шток, за да можат во добро расположение да го пречекаат нивниот миленик. Кога Лукас излезе на бината, веќе сите во дискотеката беа поднапиени, а откако го запеа неговиот последен хит "Бајпас", настана делириум. Потоа Аца продолжи да ги комира скопјани со песните "Кома", "Чивас", "Бели ружи" (Беле руже), "Лична карта", "Пос­лед­но пијанство" (Последње пијанство), "Не преживеав" (Нисам преживео), "Пи­јанс­тво­то е мое царство"(Пијанство је моје царство).....Скопјани во еден глас, заедно со Лукас, од прва до последна ги пееја сите песни. Ечеше "не­кој ми умре, а тој некој сум јас", "ноќва спијам сам како да сум за­ра­зен" и "кога ќе чукне судниот час, ти ќе бидеш мојот бајпас".

Де­вој­ки­те, не можејќи веќе да издржат на високите потпетици, ги собу­ваа чевлите и ги фрлаа низ дискотеката. Момците, пак, испотени, ги соб­ле­ку­ваа кошулите, а некои од нив, кога некој стих од песните ќе ги погодеше, ду­ри и ги кинеа на парчиња. Почнаа да се превртуваат и маси, полни со це­ли шишиња виски, но тоа не пречеше никому, само се нарачуваше но­ва тура и се продолжуваше со играњето и пеењето. Околу два часот ат­мос­фе­ра­та зовре. Немаше воздух, но и тоа никој не го забележуваше. До­те­ра­ни­те млади, со многу алкохол во себе, веќе не личеа на себе. Секоја песна на Лукас се доживуваше со по­себ­ни емоции. Некои од девојките што беа на вториот кат на дискотеката, са­каа да се фрлаат од горе. Имаше и такви кои Лукас буквално ги ко­ми­ра­ше. Паѓаа во несвест, па редарите мораа на раце да ги извлекуваат од дис­ко­те­ка­та и во дворот да им даваат прва помош.

Пи­ја­на­та турбофолк-атмосфера раѓаше и љубов меѓу гостите. Оние што не беа дојдени со партнери, опиени што од алкохолот што од песните на срп­ски­от турбофолкер, многу лесно ја искажуваа љубовта и завршуваа во поз­на­ти, но и непознати прегратки.

По точно два часа, Лукас уште еднаш за крај на концертот го испеа не­го­ви­от последен хит "Бајпас" и во вистински делириум ги остави скопските тур­бофолкери, кои со бурен аплауз и скандирање на неговото име го ис­пра­ти­ја гостинот. Воодушевени од одличниот концерт, коментираа "Аца е цар" или "Браво, мајсторе". Потоа толпата луѓе ја напушти дискотеката и, пе­еј­ќи ги песните на Лукас, се упати кон возилата. Голем дел од нив по бурната ноќ се влечеа по нивите и ги бараа своите возила, оти за­бо­ра­ви­ле каде ги паркирале.

Оние, пак, малкумина што случајно се најдоа на концертот на Аца Лукас, и кои умерено пиеле, со чудење ги гледаа нивните пријатели и се прашуваа што е тоа што го прави турбофолкот толку заразен за да дејствува како опи­ум на луѓето.

(А. Антевска)